Toen ik voor het eerst ontdekte dat God liefde was, kwam ik op de bekende weg terecht die de meeste mensen volgen als ze dat ontdekken. Het is een weg waarbij je bij elke bocht een “maar hoe zit het dan met” tegenkomt. God is liefde klinkt mooi en fijn, maar hoe zit het dan met al die stukken in de bijbel waar God de Israëlieten opdraagt om een stad te veroveren en alle mannen, vrouwen en kinderen uit te roeien? God is liefde, maar hoe zit het dan met de zondvloed, waarmee God vrijwel elk mens en dier op aarde vermoordde? God is liefde, maar hoe zit het dan met alles uit het Oude Testament? Was Hij toen in een rotbui en is Hij nu opeens aardig geworden? Is God zowel ’Dr Jekyll’ als ’Mr. Hyde’?

Ik nam God is liefde mee tijdens mijn bijbelleesavonturen, en ontdekte dat ik op een bepaalde manier redeneerde, waardoor ik helemaal van slag was als ik deze verschrikkelijke passages las. God is liefde zat naast me, ongeveer zoals een vriendin in de drive-in-bioscoop. Zodra ik een Bijbelverhaal tegenkwam waarin op Gods bevel iets bloederigs of gewelddadigs gebeurde, gooide ik mijn handen in de lucht en schopte God is liefde uit mijn auto. Ik begon me te realiseren dat hoezeer ik ook wilde pretenderen te geloven dat God liefde was, ik het niet echt geloofde in mijn hart. Ik was alleen maar aan het daten met God is liefde, omdat ik me er niet echt aan wilde binden. We gingen uit en hadden een leuke tijd samen, maar wanneer dingen onduidelijk werden of bijbelverzen er te eng uitzagen, liet ik God is liefde vallen en ging ik terug naar mijn oude vriend Angst om met hem ernaar te kijken.

Dit zijn de eerste twee alinea’s van een artikel van Darin Hufford, dat ik vertaald heb naar het nederlands. Verder lezen kan…