Het is eind 2009, en in een paar dagen tijd is er zoveel sneeuw gevallen dat het treinverkeer er landelijk door ontregeld is. Auto’s kunnen de snelweg niet meer op. Fietsers schuiven onderuit. Bejaarden breken hun botten op de ijzige stoep. Het KNMI geeft een algehele weerswaarschuwing af en de bevolking wordt aangeraden vooral binnen te blijven. Dat betekent dat er, voor Nederlandse begrippen, heel wat aan de hand is.

Tijdelijk heeft de natuur het voor het zeggen. Maar niet lang. De sneeuwbestrijding, vol inzet en strak georganiseerd, komt snel op gang. Er wordt hard gewerkt om vanuit sneeuw en ijs weer in onze oude vertrouwde wereld terecht te komen.  Sneeuwschuivers schuiven belangrijke paden leeg. Op de achtergrond rijden strooiwagens af en aan. Verantwoordelijke Nederlandsers pakken de schep erbij en scheppen hun eigen stoepje schoon.

Ondertussen zijn de kinderen opgewonden en hebben ze energie voor tien. Wandelen in het bos en buiten spelen zijn nog nooit zo leuk geweest. Wortels, sjalen, kralen, en andere mogelijke sneeuwpop-accesoires worden uit huizen ontvreemd. Er verrijzen sneeuwpoppen die niet zouden misstaan in een modetijdschrift.

Buiten is het wel uitkijken geblazen. Bij elke hoek die je omgaat kun je immers midden in een verwoed sneeuwbalgevecht terecht komen. Of erger nog, flink met wat verse sneeuw ingepeperd worden.

Als geen ander ervaren kinderen dat de sneeuw een ongekend avontuur is. Schitterend, uitnodigend om in te spelen, maar ook… vol gevaar. Wat een contrast met sommige volwassenen! Zij zien niet veel meer dan dat wat gemeld wordt op het journaal: overlast, treinuitval en ongelukken. En voegen daarbij hun eigen klaagzang. De sneeuw is voor hen een aanval op hun vertrouwde wereld, en hoe sneller die afgeslagen is, hoe beter.

Terwijl ik de verhalen over Jezus herlees, valt het me op dat hij niet zoveel verschilt van een enorme sneeuwbui. Midden in het religieuze systeem van zijn tijd, gebaseerd op regels en vol hypocrisie sneeuwde hij neer. Sabbaths werden geschonden, etensgewoonten werden aan hun laars gelapt, religieuze leiders werden vergeleken met mooi versierde grafkisten en de ondergang van hun belangrijkste gebouw werd voorspeld. Overlast, ontregeling en chaos overal.

Ook de bestrijding kwam op gang. Verschillende strooiwagens werden ingezet en fanatiek werd er met het zout van leugens en de pekel van roddel gestrooid. De strijd tegen de sneeuw was begonnen, en ze waren bereid om door te gaan tot het bittere eind. En zo geschiedde.

Ondertussen waren er ook mensen die genoten. Die niet alleen het beknellende religieuze systeem zagen verliezen, maar vooral vol waren van het leven, het avontuur dat Jezus hen weer bracht. Een gevaarlijk leven, een leven vol risico’s, maar wel… een echt leven.

Nog steeds is God die explosieve mix van leven; schitterend en avontuurlijk. Een sneeuwbui die je ‘vertrouwde wereldje’ ontregelt, je uit je comfort zone duwt en je met glinsterende, stralende ogen uitdaagt. Privé, in je werk, in relaties, in je kerk, etc.

Ik wil je aanmoedigen om in het komende jaar de sneeuw niet uit de weg te gaan en in je veilige wereld weg te kruipen, maar om te genieten van het avontuur dat God samen met jou aangaat. Leef en geniet van die sneeuw!