Er was eens een klein, geel vogeltje, dat Piep heette. Piep woonde nog bij zijn moeder in het nest, en had zijn naam te danken aan het enige woordje dat hij kende.

Op een dag gebeurde er iets verschrikkelijks. Moeder was weg en terwijl Piep over de rand van het nest naar beneden keek, verloor hij zijn evenwicht en tuimelde naar beneden. Met een doffe plof kwam hij aan op de grond, en na even versuft om zich heen te hebben gekeken begon hij als een klein zielig vogeltje te piepen. Hij miste zijn moeder en de warmte van het nest.

Piep bleef maar piepen, en het duurde niet lang of dit begon andere dieren op te vallen. Dikke Bertha de koe was de eerste die het zielige vogeltje hoorde piepen. Langzaam kwam ze aanlopen om Piep nog eens wat beter te bekijken. Ze zag dat het arme beestje zat te rillen van de kou. Dit ontroerde haar zo dat ze besloot het kleintje te helpen. Ze tilde haar staart op, en ‘flatsj’: het volgende moment was onze Piep bedolven onder een dikke laag warme stront. Hij was er beduusd van en het duurde even voordat Piep door had wat hem overkwam.

Nu had Piep het wel niet koud meer, maar toch miste hij nog steeds zijn moeder. Het lukte hem nog net om zijn snavel boven de stront uit te steken, en ten einde raad ging hij door met piepen. Ondertussen was het langzamerhand wat donkerder geworden, en uit het dichtstbijzijnde bos kwam een prairie wolf naar het vogeltje toe geslopen. Natuurlijk zul je je afvragen wat die prairie wolf in dat bos deed, maar dat is stof voor een ander verhaal. De prairie wolf sloop naderbij en zag onze kleine Piep in de stront zitten. Hij pakte het kleine vogeltje uit de stront en tilde het omhoog. Piep wist niet wat hem overkwam, en bleef een beetje nerveus piepen. Toen, met een machtige beweging, stopte de prairie wolf de kleine Piep in zijn muil, kauwde een paar keer en slikte hem door. Dit was te veel voor onze kleine Piep, en alhoewel hij nog een paar kleine zachte piep je’s slaakte, eindigde hiermee zijn korte leventje.

En nu de hoofdpersoon van ons verhaal na zijn korte, doch spannende en dramatische avonturen er niet meer is, is ook dit verhaal ten einde gekomen. Er bestaat een kleine kans dat sommigen van jullie zich afvragen wat nu de moraal van dit verhaal is. Nu, gelukkig is die er.

Er zijn uit dit verhaal drie wijze lessen te leren. De eerste wijze les is: niet iedereen die met stront naar je gooit, bedoelt het zo slecht.

Een tweede wijze les is kort samen te vatten als: niet iedereen die je uit de stront haalt, bedoelt het zo goed.

En als laatste: als je tot aan je snavel in de stront zit, bedenk dan dat de hele tijd zitten piepen je ook niet verder helpt, sterker nog, het werkt waarschijnlijk averechts.

Ik hoop dat je genoten hebt van dit verhaal, dat je er nog over na zult denken en de diepe morele levenslessen (ahum…) hun doorwerking zullen hebben in jouw reis op het levenspad.

Het idee voor dit verhaal komt uit een western film. Ik heb dit verhaal al heel vaak verteld, maar het leek me leuk om het ook eens op te schrijven.