Rustig keek hij met zijn vrolijke snuitje om zich heen, en koos een heerlijke grasspriet uit. Toen werd hij plotseling opgeschrikt van het vleugelgeklepper van Raaf, die met een hoop lawaai op hem af kwam vliegen. ‘Ha konijn’, zei hij, ‘ik wil me niet met je bemoeien hoor…’. ‘Oh’, zei het konijn. ‘Dat waardeer ik erg, Raaf’. Ik sta namelijk net op het punt om te gaan ontbijten, weet je.

Raaf leek even uit het veld geslagen. ‘Uhm ja. Wat ik zeggen wilde konijn, is dat jouw vacht een beetje te bruin is. Ik bedoel het helemaal niet verkeerd, maar daar moet je toch echt iets aan doen. Zo heeft de grote leeuw het niet bedoeld.’

Het konijn keek Raaf aan, en keek toen naar zijn vacht. Ja, die was inderdaad wel een beetje bruin. Hij krabde met zijn poot achter zijn oor en probeerde te bedenken of dat ooit anders geweest was. Nou ja, Raaf zou wel weten hoe het hoorde. ‘Ik ga er wat aan doen Raaf.’ ‘Fijn’, zei Raaf, en ik ben blij dat ik je daarmee heb kunnen helpen.’ Toen vloog hij weer weg.

Enigszins beteuterd zat het konijn voor zich uit te staren. Nu wist hij wel dat er iets mis was, maar wat moest hij er nu precies aan doen? ‘First, things first’ dacht hij, en begon met het knibbelen aan de lekkere grassprietjes die hij uitgekozen had.

Halverwege zijn ontbijt begon opeens de grond te trillen. Niet bang uitgevallen, wachtte hij op wat er ging gebeuren. Het dreunen werd erger, en vanachter een boom kwam Everzwijn de vlakte opstampen. ‘Konijn, konijn, ik ben snel naar je toegekomen. Ik wil me niet opdringen hoor, maar…’. ‘Oh’, zei het konijn. ‘Fijn! Want ik zit midden in mijn ontbijt.’

Dat weerhield Everzwijn echter niet om snel door te praten. ‘Konijn, je bent een geweldig konijn. Echt waar. Ik waardeer je enorm. Maar uhm… je staartje… het is te wit. Elke keer als ik het zie moet ik denken aan wat de grote leeuw gezegd heeft over “witte staartjes”. Dat kan echt niet, konijn.’

Met grote ogen draaide konijn zijn hoofd om, keek naar zijn staartje en bewoog het op en neer. Everzwijn knikte en zei ‘Nu zie je het zelf ook wel, hè. Ik ben blij dat ik de grote leeuw zo goed begrijp dat ik je dit kon vertellen! Succes ermee hè!’ Enigszins lomp draaide hij zich om en dreunde weer terug in de richting waar hij uit gekomen was.

Het konijn keek moedeloos om zich heen. Zijn vacht was te bruin, zijn staartje te wit. Zin in ontbijt had hij niet meer. Het was warrig en pluizig in zijn hoofd, en het voelde goed om terug te sjokken naar zijn veilige holletje onder de boom. Daar ging hij rustig in zijn bed liggen. Vanuit zijn bed kon hij nog net zijn bovenbuurman Oehoe rustig op de takken zien zitten.

Oehoe zat stil. Hij zei nooit zo veel. Daar was het konijn nu erg blij mee. ‘s Avonds laat, toen zijn kleine hoofd weer een beetje gekalmeerd was, vroeg hij aan Oehoe of hij iets wist over bruine vachten. En hij vroeg aan Oehoe of hij wist wat de grote leeuw van staartjes vond. En welke kleur die eigenlijk hoorden te zijn. En ze hadden een goed gesprek, alhoewel Oehoe niet echt veel zei.

Na hun gesprek, toen de sterren moegetwinkeld waren en Oehoe erop uit vloog om wat te eten te halen, viel het konijn rustig in slaap. Hij sliep heerlijk. Die nacht droomde hij lang en gelukkig; over grassprietjes en heerlijk ongestoord ontbijten.

Puzzel

Op een dag kwam een vermoeide vader thuis van zijn werk. Hij zat net lekker met een kop koffie op de bank en wilde beginnen met het lezen van zijn krantje, toen zijn jongste dochter aan kwam dribbelen. Ze wilde spelen.

Op de voorpagina van de krant stond een ingewikkeld plaatje van een wereldkaart, en dat bracht hem op een idee. Hij knipte het plaatje uit en liet het aan zijn dochtertje zien. Vervolgens knipte hij het plaatje in redelijk wat onregelmatige kleine stukjes. Die gaf hij haar en zei: “Liefje, dit is een puzzel. Als je alle stukjes zo neergelegd heb dat de wereld weer heel is, plak ze dan aan elkaar vast, en dan gaan we daarna samen spelen.”

Hij gaf haar een rolletje plakband, en ging rustig weer verder met het lezen van zijn krantje. Het was een behoorlijk ingewikkelde puzzel, dus verwachtte hij dat hij op z’n minst een uur rust zou hebben voordat ze de wereldkaart weer heel had gemaakt. Maar het duurde nog geen tien minuten voordat zijn dochter met een stralend gezicht aan kwam lopen!

“Papa, ik ben klaar!”

Verbaasd vroeg hij haar: “Hoe heb je de wereld zo snel weer heel gekregen?”

Ze draaide de aan elkaar geplakte wereldkaart om, en zei: “Kijk papa, op de achterkant staat een plaatje van een man. Wat ik gedaan heb is de stukjes zo neerleggen dat de man weer heel was, en toen was de wereld ook weer heel!”

Dit verhaal ben ik (in het engels) een keer tegenkomen op het internet in een forum. Het vertelt mij dat als onze verhouding met God klopt, de puzzelstukjes van de wereld en de mensen om ons heen ook op de goede plaats terecht zullen komen.

Dat was een groot probleem, en ze stonden dan ook nog een tijdje na te denken. Opeens kreeg één van hen een goed idee. “Laten we het aan de chef vragen! Hij is al zolang in de wolken, hij moet toch wel weten van welke wolk je het beste kunt springen.” Zo gezegd, zo gedaan.

De chef had zijn bijnaam te danken aan het feit dat hij van alle regendruppels al het langste boven bivakkeerde. De andere regendruppels hadden dan ook veel respect voor hem. Ze troffen hem aan voor zijn hutje, waar hij genoeglijk aan zijn waterpijp zat te lurken. De ene regendruppel kuchte zachtjes en de chef keek op. Hij keek wat waterig uit zijn ogen. “Chef”, zei de andere regendruppel, “wij willen weer naar huis, naar beneden. Maar we komen er niet uit van welke wolk we dan het beste af kunnen springen.”

De chef fronste zijn wenkbrauwen en keek ze doordringend aan. Hij schraapte zijn keel. “Zo… jullie willen naar beneden? Weet je dat zeker?” De regendruppels keken hem vol verbazing aan. “Ja, natuurlijk chef, daar komen we toch ook vandaan, daar horen we thuis.” “Ja maar”, zei de chef, “weten jullie dan niet dat de reis naar beneden heel erg gevaarlijk is? Het schijnt zo koud te kunnen worden, dat je helemaal verstijfd. En de zon, die bol van vuur, kan zo hard branden dat je ineenschrompeld en helemaal niet beneden aankomt.” De chef zag dat zijn woorden het gewenste effect hadden, en hij gooide er nog een schepje bovenop. “En dan heb ik het nog geen eens gehad over de wind, die je urenlang in het rond kan blazen en je naar de meest rare plekken kan brengen.” Het huilen stond de regendruppels nader dan het lachen.

Ontmoedigd en verslagen liepen de regendruppels over de wolken terug naar hun tijdelijke optrekje. Waar ze eerst er niet uitkwamen van welke wolk ze het beste konden springen, waren ze nu al hun dromen kwijt. Ze waren zo verzonken in deze droevige gedachten dat ze de wolkbreuk voor hun voeten niet opmerkten. En toen ze die wel zagen, was het al te laat. Pardoes tuimelden ze er door heen naar beneden. Eerst gilden en schreeuwden ze van schrik, maar al snel hadden ze de grootste lol. Ze raasden door de grijzige lucht naar beneden en het duurde niet lang voordat ze met een grote plons in het meertje belandden.

“Woehoe!!! Wow! Hiiiii-haaaa!” De ene regendruppel bleef maar schreeuwen. De andere, die wat minder emotioneel was, keek koeltjes om zich heen en merkte droog op: “Nou, dat was best aardig.” Intens nagenietend zonken ze langzaam weg in de golven om hen heen. Het laatste wat ze elkaar toeriepen, vlak voordat ze beiden kopje onder gingen, was: “Wie het eerste weer boven is!”

Op een dag kwam hij in het dorpje waar zijn zus, Verhaal, woonde. Verhaal had haar broer nog nooit zo ongelukkig gezien, en ze riep uit: “Wat is er aan de hand, broer? Je ziet er zo verdrietig uit!”

“Verhaal,” zei Waarheid, jarenlang trek ik al van dorp naar dorp. In elke plaats verlang ik ernaar om de mensen de belangrijke dingen te vertellen die ik te zeggen heb. Maar niemand wil naar me luisteren. En ik kan ze niet dwingen! Verhaal, ik weet niet meer wat ik moet doen!”.

“Broer”, zei Verhaal, “ik heb een idee. Loop even mee.” Ze nam Waarheid mee naar haar enorme klerenkast. “Kies wat uit, Waarheid. Kom, kleed jezelf aan!”.

“Maar Verhaal, ik zie er toch goed uit. Waarom zou ik al die kleren aandoen?”

Verhaal drong aan en hielp hem om een fatsoenlijke combinatie te vinden, die hij ook paste. Bij de kleermaker in het dorp kochten ze een mooie jas. De schoenmaker had nog een keurig paar schoenen. Waarheid voelde zich nog erg onwennig in alle kleren. Verhaal deed een paar stappen achteruit om hem te bekijken. “Waarheid, je ziet er goed uit. Trek nu opnieuw van dorp naar dorp. Kom over een paar maanden terug om me te vertellen hoe het gegaan is.”

Na een paar maanden rondgetrokken te hebben, keerde Waarheid weer terug bij Verhaal. Hij stormde binnen en omhelsde Verhaal. “Ik begrijp het niet Verhaal, maar die malle kleren van jou werken! Overal luisterden de mensen naar me. Het was geweldig om ze te kunnen vertellen wat ik allemaal weet. Maar, Verhaal, waarom luisteren ze nu wel, en eerst niet?”

Verhaal keek hem glimlachend aan. “Begrijp je het dan niet, Waarheid? Niemand luistert graag naar de naakte waarheid, maar iedereen wil wel luisteren als je de waarheid aankleedt met een verhaal.”

(Dit verhaal ben ik in het engels tegenkomen in meerdere boeken van William J. Bausch. Het is al minstens 200 jaar oud en er zijn behoorlijk wat verschillende versies van. Ik kon geen nederlandse versie vinden, dit is hoe ik het zelf heb vertaald en verteld.)

Op een dag kwam er een klant binnen. Hij keek om zich heen en zag, overal waar hij keek, appels. Hij vroeg de fruitboer of hij ook sinaasappels verkocht. “Nee”, was het antwoord, “die zijn veel minder lekker dan appels! Dus dat heeft geen zin om die te verkopen. Maar neem lekker een appel.” “Hmmmm.” zei de klant en hij verliet de winkel. De volgende dag kwam er een andere klant binnen, die ook sinaasappels bestelde, en ook hij kreeg hetzelfde antwoord van de fruitboer.

Thuis overlegde de fruitboer met zijn vrouw. Ze waren het erover eens dat appels het lekkerst waren. Maar ja, de mensen in het dorp wilden graag sinaasappels. Dus besloten ze zich aan te passen, en kocht de fruitboer een grote voorraad sinaasappels in. Het herinrichten van zijn winkel kostte hem wel een halve dag, maar blij zag hij de nieuwe klanten tegemoet. ‘s Middags kwam er een klant langs. Hij keek om zich heen, knipperde met zijn ogen en keek nog eens goed. Waar eerst allemaal appels lagen, zag hij nu sinaasappels. Hij vroeg of de fruitboer ook appels verkocht, maar merkte dat dit een gevoelige vraag was. Snel verliet hij weer de winkel.

Je zult begrijpen dat de zaken van de fruitboer er niet veel op vooruit gingen, en na een paar maanden bood hij dan ook zijn winkeltje te koop aan. Al snel was het door een koper overgenomen. Vanaf dat moment liepen de zaken in het fruitwinkeltje goed. Er werd veel fruit verkocht en de mensen kwamen er met plezier. We vroegen de nieuwe fruitverkoper naar zijn geheim en dit was wat hij zei: “Tsja. Het is me opgevallen dat al mijn klanten van verschillende soorten fruit houden. Sommigen houden van bananen, anderen weer van grapefruits. Ikzelf ben helemaal weg van kiwi’s, maar als ik alleen kiwi’s zou verkopen, zou ik weinig mensen blij kunnen maken.” We knikten. Dat klonk logisch. Met wat bananen en peren liepen we tevreden naar de kassa. Daar vertelde de fruitboer dat de kiwi’s echt heel erg lekker waren, en met korting namen we dan ook nog een doosje kiwi’s mee.

Een paar dagen later zat ik op de bank. De telefoon ging. Ik nam op en ze zei: “Hey, zullen we vanavond wat leuks gaan doen? Het lijkt me leuk om je weer eens te zien!” Leuk vond ik het ook wel, maar de dag was lang geweest, ik was niet in zo’n best humeur en nogal druk in mijn hoofd. Kortom: niet bijzonder leuk om iets mee te doen. Ik vertelde haar waarom ik liever niets afsprak.

Een week later stond ik ‘s avonds te koken. De telefoon ging. Ik nam op en ze zei: “Hey, ik ben in de buurt en heb een uurtje over. Zal ik even een kop koffie komen drinken?”. “Tsja… we hebben zoveel te bespreken, dat lukt nooit in een uurtje. Ik denk dat we beter een andere keer af kunnen spreken, als we wat meer tijd hebben.”

De dag daarna zat ik na het eten op de bank een boek te lezen. Opeens hoorde ik een ongelooflijke klap in de gang. Ik liep erheen en daar stond ze. De deur had een optater gehad. Ze stond met haar handen in haar zij en keek me met een felle blik aan: “Zo. En nu wil ik gewoon bij je zijn. De rest maakt me niets uit.”

“Vandaag…”,

dacht de jongen,

“ga ik God opzoeken”.

Waar God precies woonde, wist hij niet. Voor de zekerheid nam hij daarom maar wat eten en drinken mee. Een zak chips en een paar pakjes appelsap verdwenen in zijn stoere Bob de Bouwer rugzak. Hij gaf zijn moeder een zoen op haar wang en liep de achtertuin uit.

Langs de school, langs de supermarkt, alsmaar liep hij door. Hij kreeg het warm en begon steeds vaker aan de heerlijke pakjes appelsap in zijn tas te denken. Iets verder zag hij een mooi park, en besloot daar even te stoppen.

Op een bankje in het park zag hij een oudere vrouw zitten. Stil zat ze voor zich uit te kijken naar een groepje duiven. “Oma”, dacht hij, maar nee, ze zag er toch net iets anders uit. Rustig ging hij naast haar op het bankje zitten en maakte zijn rugzak open. Hij prikte het rietje in zijn pakje en begon te drinken. De appelsap was een beetje lauw, maar wel lekker. De oude vrouw zag er een beetje raar uit. Alsof ze niet helemaal in orde was. Zou ze misschien honger hebben? Hij keek naar de zak chips in zijn tas, pakte die, scheurde hem open en bood haar wat chipjes aan. Ze lachte vriendelijk en pakte het handje chips aan. Langzaam begon ze de chips op te eten en hij kon zien dat ze ervan genoot.

Hij werd helemaal warm van binnen van haar lieve glimlach en wilde graag nog iets aardigs voor haar doen. Snel pakte hij één van de pakjes appelsap uit zijn tas en bood die haar ook aan. Opnieuw lachte ze zo vriendelijk! Nu durfde hij ook terug te lachen.

Ook de rest van de chips en zijn pakjes appelsap deelde hij met haar. En zo ging de rest van de middag voorbij. Etend, drinkend en lachend; maar ze zeiden niks tegen elkaar.

Toen het een beetje begon te schemeren, begon hij te gapen en merkte de jongen dat hij eigenlijk best wel moe was. Tijd om terug naar huis te gaan, dacht hij. Zijn rugzak was snel ingepakt en hij stond op om weg te gaan. Een paar stappen zette hij, en toen draaide hij zich in een impuls om en rende terug naar de oude vrouw. Hij sloeg zijn armen om haar heen en zij omhelsde hem. Op haar gezicht zag hij de mooiste lach die hij tot nu toe gezien had.

Gelukkig kon hij de weg naar huis nog gemakkelijk terugvinden. Thuisgekomen liep hij door de achterdeur naar binnen. Een beetje ongerust kwam zijn moeder vanuit de keuken naar hem toe. Ze was blij hem weer te zien; het viel haar op hoe gelukkig en blij hij eruit zag. “Wat heb je voor bijzonders gedaan? Je ziet er zo gelukkig uit!” Hij antwoordde: “Ik heb samen met God op een bankje in het park gezeten en chips gegeten.” En, voor zijn moeder kon reageren, voegde hij eraan toe: “Ze heeft de liefste glimlach die ik ooit gezien heb!”

Ondertussen was de oude vrouw, ook stralend, bij haar huis aangekomen. Haar zoon was in de voortuin bezig en zag haar voldaan gezicht. “Moeder, wat heb je voor bijzonders meegemaakt vandaag? Je ziet er zo intens gelukkig uit!”. De oude vrouw lachte en zei: Ik heb chips gegeten en appelsap gedronken met God.” En, voor haar zoon daarop kon reageren, voegde ze eraan toe: “Weet je… hij is veel jonger dan ik verwacht had!”

(vertaald en herschreven, engelse bron: rondzwervend verhaal op internet)

Op een dag gebeurde er iets verschrikkelijks. Moeder was weg en terwijl Piep over de rand van het nest naar beneden keek, verloor hij zijn evenwicht en tuimelde naar beneden. Met een doffe plof kwam hij aan op de grond, en na even versuft om zich heen te hebben gekeken begon hij als een klein zielig vogeltje te piepen. Hij miste zijn moeder en de warmte van het nest.

Piep bleef maar piepen, en het duurde niet lang of dit begon andere dieren op te vallen. Dikke Bertha de koe was de eerste die het zielige vogeltje hoorde piepen. Langzaam kwam ze aanlopen om Piep nog eens wat beter te bekijken. Ze zag dat het arme beestje zat te rillen van de kou. Dit ontroerde haar zo dat ze besloot het kleintje te helpen. Ze tilde haar staart op, en ‘flatsj’: het volgende moment was onze Piep bedolven onder een dikke laag warme stront. Hij was er beduusd van en het duurde even voordat Piep door had wat hem overkwam.

Nu had Piep het wel niet koud meer, maar toch miste hij nog steeds zijn moeder. Het lukte hem nog net om zijn snavel boven de stront uit te steken, en ten einde raad ging hij door met piepen. Ondertussen was het langzamerhand wat donkerder geworden, en uit het dichtstbijzijnde bos kwam een prairie wolf naar het vogeltje toe geslopen. Natuurlijk zul je je afvragen wat die prairie wolf in dat bos deed, maar dat is stof voor een ander verhaal. De prairie wolf sloop naderbij en zag onze kleine Piep in de stront zitten. Hij pakte het kleine vogeltje uit de stront en tilde het omhoog. Piep wist niet wat hem overkwam, en bleef een beetje nerveus piepen. Toen, met een machtige beweging, stopte de prairie wolf de kleine Piep in zijn muil, kauwde een paar keer en slikte hem door. Dit was te veel voor onze kleine Piep, en alhoewel hij nog een paar kleine zachte piep je’s slaakte, eindigde hiermee zijn korte leventje.

En nu de hoofdpersoon van ons verhaal na zijn korte, doch spannende en dramatische avonturen er niet meer is, is ook dit verhaal ten einde gekomen. Er bestaat een kleine kans dat sommigen van jullie zich afvragen wat nu de moraal van dit verhaal is. Nu, gelukkig is die er.

Er zijn uit dit verhaal drie wijze lessen te leren. De eerste wijze les is: niet iedereen die met stront naar je gooit, bedoelt het zo slecht.

Een tweede wijze les is kort samen te vatten als: niet iedereen die je uit de stront haalt, bedoelt het zo goed.

En als laatste: als je tot aan je snavel in de stront zit, bedenk dan dat de hele tijd zitten piepen je ook niet verder helpt, sterker nog, het werkt waarschijnlijk averechts.

Ik hoop dat je genoten hebt van dit verhaal, dat je er nog over na zult denken en de diepe morele levenslessen (ahum…) hun doorwerking zullen hebben in jouw reis op het levenspad.

Het idee voor dit verhaal komt uit een western film. Ik heb dit verhaal al heel vaak verteld, maar het leek me leuk om het ook eens op te schrijven.