Vlammende Snippers

Puzzel

Op een dag kwam een vermoeide vader thuis van zijn werk. Hij zat net lekker met een kop koffie op de bank en wilde beginnen met het lezen van zijn krantje, toen zijn jongste dochter aan kwam dribbelen. Ze wilde spelen.

Op de voorpagina van de krant stond een ingewikkeld plaatje van een wereldkaart, en dat bracht hem op een idee. Hij knipte het plaatje uit en liet het aan zijn dochtertje zien. Vervolgens knipte hij het plaatje in redelijk wat onregelmatige kleine stukjes. Die gaf hij haar en zei: “Liefje, dit is een puzzel. Als je alle stukjes zo neergelegd heb dat de wereld weer heel is, plak ze dan aan elkaar vast, en dan gaan we daarna samen spelen.” verder gaan met lezen…

“Deze voelt wel goed”, zei de ene regendruppel tegen de andere. “Wat denk jij ervan?”. De andere regendruppel keek haar bedenkelijk aan. “Tsja… het lijkt inderdaad wel een goede wolk om van af te springen, maar ja… die wolk daar ziet er ook goed uit. We kunnen maar één keer springen, en wat als we het niet goed doen? Moeilijk hoor. Hoe moet je nu weten van welke wolk je af moet springen om weer beneden terug te komen?”.

Dat was een groot probleem, en ze stonden dan ook nog een tijdje na te denken. Opeens kreeg één van hen een goed idee. “Laten we het aan de chef vragen! Hij is al zolang in de wolken, hij moet toch wel weten van welke wolk je het beste kunt springen.” Zo gezegd, zo gedaan.

De chef had zijn bijnaam te danken aan het feit dat hij van alle regendruppels al het langste boven bivakkeerde. De andere regendruppels hadden dan ook veel respect voor hem. Ze troffen hem aan voor zijn hutje, waar hij genoeglijk aan zijn waterpijp zat te lurken. De ene regendruppel kuchte zachtjes en de chef keek op. Hij keek wat waterig uit zijn ogen. “Chef”, zei de andere regendruppel, “wij willen weer naar huis, naar beneden. Maar we komen er niet uit van welke wolk we dan het beste af kunnen springen.” verder gaan met lezen…

Lang, lang geleden, wandelde Waarheid naakt rond op de aarde. Zijn verschijning was indrukwekkend. Hij had een gespierd lichaam, een gave huid en ogen die fonkelden in zijn vriendelijke gezicht. Fier, rechtop, met zijn hoofd omhoog en zijn borst vooruit trok hij van dorp naar dorp. In elk dorp ging hij in de hoofdstraat staan en riep hij luid: “Ik ben Waarheid. Kom, luister naar me en leer van wat ik te zeggen heb.” Maar tot zijn grote verdriet wilde er nooit iemand luisteren naar wat hij te zeggen had. verder gaan met lezen…

Na uitgebreid onderzoek was de fruitboer erachter gekomen dat er in de stad genoeg klanten woonden om een fruitwinkeltje te beginnen. Dus huurde hij een pandje, richtte zijn winkel in en liet folders bezorgen bij alle inwoners van de stad. Vreemd genoeg verkocht hij maar weinig en de fruitboer vroeg zich af hoe dat kwam.

Op een dag kwam er een klant binnen. Hij keek om zich heen en zag, overal waar hij keek, appels. Hij vroeg de fruitboer of hij ook sinaasappels verkocht. “Nee”, was het antwoord, “die zijn veel minder lekker dan appels! Dus dat heeft geen zin om die te verkopen. Maar neem lekker een appel.” “Hmmmm.” zei de klant en hij verliet de winkel. De volgende dag kwam er een andere klant binnen, die ook sinaasappels bestelde, en ook hij kreeg hetzelfde antwoord van de fruitboer. verder gaan met lezen…

Het was stil. Toen ging de telefoon. Ik nam op en ze zei: “Hey, het lijkt me leuk om vandaag even langs te komen. Goed idee?”. “Nou nee”, zei ik, terwijl ik om me heen keek naar de puizooi. “Ik ben aan het klussen en het is hier een enorme rotzooi. We kunnen beter een keertje afspreken als mijn huis een beetje op orde is.”

Een paar dagen later zat ik op de bank. De telefoon ging. Ik nam op en ze zei: “Hey, zullen we vanavond wat leuks gaan doen? Het lijkt me leuk om je weer eens te zien!” Leuk vond ik het ook wel, maar de dag was lang geweest, ik was niet in zo’n best humeur en nogal druk in mijn hoofd. Kortom: niet bijzonder leuk om iets mee te doen. Ik vertelde haar waarom ik liever niets afsprak. verder gaan met lezen…