Tijdelijk heeft de natuur het voor het zeggen. Maar niet lang. De sneeuwbestrijding, vol inzet en strak georganiseerd, komt snel op gang. Er wordt hard gewerkt om vanuit sneeuw en ijs weer in onze oude vertrouwde wereld terecht te komen.  Sneeuwschuivers schuiven belangrijke paden leeg. Op de achtergrond rijden strooiwagens af en aan. Verantwoordelijke Nederlandsers pakken de schep erbij en scheppen hun eigen stoepje schoon.

Ondertussen zijn de kinderen opgewonden en hebben ze energie voor tien. Wandelen in het bos en buiten spelen zijn nog nooit zo leuk geweest. Wortels, sjalen, kralen, en andere mogelijke sneeuwpop-accesoires worden uit huizen ontvreemd. Er verrijzen sneeuwpoppen die niet zouden misstaan in een modetijdschrift.

Buiten is het wel uitkijken geblazen. Bij elke hoek die je omgaat kun je immers midden in een verwoed sneeuwbalgevecht terecht komen. Of erger nog, flink met wat verse sneeuw ingepeperd worden.

Als geen ander ervaren kinderen dat de sneeuw een ongekend avontuur is. Schitterend, uitnodigend om in te spelen, maar ook… vol gevaar. Wat een contrast met sommige volwassenen! Zij zien niet veel meer dan dat wat gemeld wordt op het journaal: overlast, treinuitval en ongelukken. En voegen daarbij hun eigen klaagzang. De sneeuw is voor hen een aanval op hun vertrouwde wereld, en hoe sneller die afgeslagen is, hoe beter.

Terwijl ik de verhalen over Jezus herlees, valt het me op dat hij niet zoveel verschilt van een enorme sneeuwbui. Midden in het religieuze systeem van zijn tijd, gebaseerd op regels en vol hypocrisie sneeuwde hij neer. Sabbaths werden geschonden, etensgewoonten werden aan hun laars gelapt, religieuze leiders werden vergeleken met mooi versierde grafkisten en de ondergang van hun belangrijkste gebouw werd voorspeld. Overlast, ontregeling en chaos overal.

Ook de bestrijding kwam op gang. Verschillende strooiwagens werden ingezet en fanatiek werd er met het zout van leugens en de pekel van roddel gestrooid. De strijd tegen de sneeuw was begonnen, en ze waren bereid om door te gaan tot het bittere eind. En zo geschiedde.

Ondertussen waren er ook mensen die genoten. Die niet alleen het beknellende religieuze systeem zagen verliezen, maar vooral vol waren van het leven, het avontuur dat Jezus hen weer bracht. Een gevaarlijk leven, een leven vol risico’s, maar wel… een echt leven.

Nog steeds is God die explosieve mix van leven; schitterend en avontuurlijk. Een sneeuwbui die je ‘vertrouwde wereldje’ ontregelt, je uit je comfort zone duwt en je met glinsterende, stralende ogen uitdaagt. Privé, in je werk, in relaties, in je kerk, etc.

Ik wil je aanmoedigen om in het komende jaar de sneeuw niet uit de weg te gaan en in je veilige wereld weg te kruipen, maar om te genieten van het avontuur dat God samen met jou aangaat. Leef en geniet van die sneeuw!

Klussen en opknappen kost behoorlijk wat tijd. Meestal meer dan ik vooraf denk. Omdat ik al in mijn appartement ben gaan wonen voordat ik het op kon knappen, ben ik tegelijkertijd aan het wonen en werken en leven, en aan het klussen. De muren en de plafonds blijven dan ook allemaal staan, ik ben vooral bezig laagjes daaroverheen aan te brengen.

De Heilige Geest klust ook wat af in mijn leven. Ik ben me daar meestal niet bewust van, soms wel. Hij stoomt oud behang af, en brengt mooie nieuwe groene en blauwpaarse verflagen aan. Ondertussen leef ik natuurlijk gewoon door, wat natuurlijk ook de nodige beschadigingen aan die nieuwe lagen met zich meebrengt. Doordat ik niet altijd even wijs ben of zonodig met mijn hoofd tegen de muur aan wil lopen.

Gelukkig zijn de muren en plafonds van mijn leven gloednieuw en van perfecte kwaliteit. Die zijn in één keer stevig en stralend neergezet. Niks meer aan doen! De afwerking daarvan, ja dat wisselt een beetje. Daar houdt de Geest zich dan ook vooral mee bezig. Heel soms hebben we overleg, of vraagt hij toestemming om een hoop rotzooi weg te gooien die in de weg staat. Meestal echter leef ik gewoon, en is hij degene die alles mooier maakt, zonder dat ik er veel van doorheb. Met die verdeling ben ik ook wel blij.

De combinatie van en klussen in een huis en er leven is namelijk niet echt relaxed. Dat weet ik nu uit ervaring. Zo is het ook mijn huisje van binnen. Als ik me teveel met het klussen daaraan bemoei, wordt het resultaat er vrijwel nooit beter van. Als ik hem lekker laat klussen, en zelf leef, dan sta ik soms verbaasd hoe over tijd er allerlei mooie fraaie muren en plafonds te voorschijn komen.

Klussen in mijn appartementje kost meestal meer tijd dan ik inschat. Zo denk ik vaak ook dat de Geest wel wat sneller bezig kan zijn. Gelukkig overziet hij de zaken van binnen wat beter dan ikzelf, en neemt hij alle tijd die hij nodig heeft. Ondertussen hoef ik me er niet heel erg druk om te gaan maken. Ik leef!

Ik was nog niet halverwege toen ik opgeschrikt werd door een harde mannenstem. “Hierblijven, Victor!” “Aan de voet!”. Ik zag de man nog niet lopen, maar het lag voor de hand dat hij zijn hond aan het uitlaten was. Een halve minuut later klonk het weer: “Aan de voet, Hector! Aan de voet! Kom hier, Victor. Aan de voet!”. En niet lang daarna: “Hier blijven Victor! Aan de voet!”. Zo ging het maar door, en het duurde dan ook niet lang voordat ik medelijden kreeg. Vooral met de hond, maar ook met zijn baasje.

Een grote herdershond kwam uit het bos tevoorschijn, op vijf meter afstand gevolgd door zijn baas. Ik bleef kijken en het geschreeuw ging door. Elke keer als de enthousiaste herder ook maar enig initiatief toonde en ergens op af ging of gewoon eens lekker wilde rennen, werd hij teruggeschreeuwd. Je zag dat hij met moeite luisterde. Het was een erg triest gezicht, om zo’n hond zo kort gehouden te zien worden. Op vijftig meter afstand gingen ze een ander pad in; de bevelen stierven langzaamaan uit.

Ik heb geen idee waarom de man zijn hond zo kort hield. Maar het zette me wel aan het denken. Die hond was niet gemaakt om zo rond te lopen. Dat zag je meteen. Hij was dolenthousiast over de mooie omgeving en wilde rennen, jagen, ontdekken. Maar dat mocht niet. Zodra hij verder dan tien meter van zijn baasje vandaan kwam, klonk het “Aan de voet”. Met tegenzin gehoorzaamde hij daaraan, en je wist dat hij binnen een halve minuut alweer opnieuw op onderzoek zou gaan en weer teruggefloten zou worden. Hij kon het gewoon niet helpen, hij was tenslotte een hond!

Stel nou, dat die man gewoon lekker was gaan zitten. Hij had kunnen genieten van het plezier dat zijn hond had. Plezier in het rondrennen, het ontdekken, plezier in het ‘hond zijn’. De man en de hond zouden allebei een geweldige tijd hebben. En mocht de hond vastzitten in prikkeldraad, of een veel groter dier tegenkomen, dan was zijn baas er om hem te helpen.

Wij zijn gemaakt om mens te zijn. Om vrij te zijn, om te ontdekken, om te leven, om te rennen, om te leren, om te genieten… om mens te zijn! En God geniet daarvan! Ik ben niet geïnteresseerd in alles wat in de naam van God gebeurt, maar dat eigenlijk lijkt op de baas die ik tegenkwam. Dat stinkt van de angst en de controle. Leven met zo’n baas lijkt veiliger, en in zeker opzicht is het dat ook, want je zult weinig tegen prikkeldraad aanlopen en minder smerig worden. Maar hey, we zijn echte mensen, geen getemde en ingeperkte!