Vlammende Snippers

Het is eind 2009, en in een paar dagen tijd is er zoveel sneeuw gevallen dat het treinverkeer er landelijk door ontregeld is. Auto’s kunnen de snelweg niet meer op. Fietsers schuiven onderuit. Bejaarden breken hun botten op de ijzige stoep. Het KNMI geeft een algehele weerswaarschuwing af en de bevolking wordt aangeraden vooral binnen te blijven. Dat betekent dat er, voor Nederlandse begrippen, heel wat aan de hand is.

Tijdelijk heeft de natuur het voor het zeggen. Maar niet lang. De sneeuwbestrijding, vol inzet en strak georganiseerd, komt snel op gang. Er wordt hard gewerkt om vanuit sneeuw en ijs weer in onze oude vertrouwde wereld terecht te komen.  Sneeuwschuivers schuiven belangrijke paden leeg. Op de achtergrond rijden strooiwagens af en aan. Verantwoordelijke Nederlandsers pakken de schep erbij en scheppen hun eigen stoepje schoon. verder gaan met lezen…

De afgelopen tijd (en de komende maanden waarschijnlijk) ben ik veel aan het klussen. Vloeren leggen, behang afstomen, plintjes verven, muren sauzen, rotzooi afvoeren en het bezoeken van mijn stambouwmaterialencafé: de Praxis.

Klussen en opknappen kost behoorlijk wat tijd. Meestal meer dan ik vooraf denk. Omdat ik al in mijn appartement ben gaan wonen voordat ik het op kon knappen, ben ik tegelijkertijd aan het wonen en werken en leven, en aan het klussen. De muren en de plafonds blijven dan ook allemaal staan, ik ben vooral bezig laagjes daaroverheen aan te brengen.

verder gaan met lezen…

Bus 9 bracht mij vanaf Nijmegen Heyendaal bij de Hatertse Vennen. Het was al avond en ik besloot dan ook niet te ver meer te gaan wandelen. Vanaf de ingang liep ik naar een groot ven waar je ook mooi kon zitten. Ik vond een bankje en keek hoe de zon langzaam onder ging. Het uitzicht was schitterend. Mijn rugzak zat rustig naast me op de bank. Al mijmerend duurde het niet lang voordat ik bedacht dat dit een perfect moment was om mijn meegebrachte bakje koffie te nuttigen. Zo gedacht, zo gedaan.

Ik was nog niet halverwege toen ik opgeschrikt werd door een harde mannenstem. “Hierblijven, Victor!” “Aan de voet!”. Ik zag de man nog niet lopen, maar het lag voor de hand dat hij zijn hond aan het uitlaten was. Een halve minuut later klonk het weer: “Aan de voet, Hector! Aan de voet! Kom hier, Victor. Aan de voet!”. En niet lang daarna: “Hier blijven Victor! Aan de voet!”. Zo ging het maar door, en het duurde dan ook niet lang voordat ik medelijden kreeg. Vooral met de hond, maar ook met zijn baasje. verder gaan met lezen…