Vlammende Snippers

Na uitgebreid onderzoek was de fruitboer erachter gekomen dat er in de stad genoeg klanten woonden om een fruitwinkeltje te beginnen. Dus huurde hij een pandje, richtte zijn winkel in en liet folders bezorgen bij alle inwoners van de stad. Vreemd genoeg verkocht hij maar weinig en de fruitboer vroeg zich af hoe dat kwam.

Op een dag kwam er een klant binnen. Hij keek om zich heen en zag, overal waar hij keek, appels. Hij vroeg de fruitboer of hij ook sinaasappels verkocht. “Nee”, was het antwoord, “die zijn veel minder lekker dan appels! Dus dat heeft geen zin om die te verkopen. Maar neem lekker een appel.” “Hmmmm.” zei de klant en hij verliet de winkel. De volgende dag kwam er een andere klant binnen, die ook sinaasappels bestelde, en ook hij kreeg hetzelfde antwoord van de fruitboer. verder gaan met lezen…

Tien meter links van me duikt Jasper weg, grijpt wat handenvol verse sneeuw en keilt een sneeuwbal vol in het gezicht van Ed. Ha! Raak! Ed schudt zijn hoofd, wrijft de sneeuw uit zijn ogen en staat even te knipperen. Hij rent een paar meter naar achteren, maakt een stevige sneeuwbal en gooit hem met een wilde beweging terug. Hij mist Jasper op een haar na.

Even later komt Menno naar me toe met een betraand gezicht: “Meester, Jan gooide een ijsbal midden in mijn gezicht!”. Snikkend staat hij daar, in de volle overtuiging dat ik Jan op z’n kop ga geven. Ik denk na. Ik kan nu Jan erbij roepen, en die zal waarschijnlijk beweren dat het geen ijsbal was en dat het niet zijn bedoeling was om Menno pijn te doen. Ik zeg: “En nu? Je kunt nu aan de kant gaan staan en zielig zijn en niet meer meedoen, of je kunt je tranen wegvegen en een sneeuwbal terug gooien. Wat ga je doen?” Menno kijkt me beduusd aan en blijft er een beetje zielig bij staan. Dat was niet wat hij verwacht had. Na een halve minuut zielig gedaan te hebben, zonder aandacht, rent hij het slagveld weer op om verder te spelen. verder gaan met lezen…