Bus 9 bracht mij vanaf Nijmegen Heyendaal bij de Hatertse Vennen. Het was al avond en ik besloot dan ook niet te ver meer te gaan wandelen. Vanaf de ingang liep ik naar een groot ven waar je ook mooi kon zitten. Ik vond een bankje en keek hoe de zon langzaam onder ging. Het uitzicht was schitterend. Mijn rugzak zat rustig naast me op de bank. Al mijmerend duurde het niet lang voordat ik bedacht dat dit een perfect moment was om mijn meegebrachte bakje koffie te nuttigen. Zo gedacht, zo gedaan.
Ik was nog niet halverwege toen ik opgeschrikt werd door een harde mannenstem. “Hierblijven, Victor!” “Aan de voet!”. Ik zag de man nog niet lopen, maar het lag voor de hand dat hij zijn hond aan het uitlaten was. Een halve minuut later klonk het weer: “Aan de voet, Hector! Aan de voet! Kom hier, Victor. Aan de voet!”. En niet lang daarna: “Hier blijven Victor! Aan de voet!”. Zo ging het maar door, en het duurde dan ook niet lang voordat ik medelijden kreeg. Vooral met de hond, maar ook met zijn baasje. verder gaan met lezen…
