Vlammende Snippers

“Human” van The Killers (video hier of hier): wat een nummer!

Hieronder de songtekst (engels) met enkele gedachten die ik erbij had (nederlands).

I did my best to notice
When the call came down the line
Up to the platform of surrender
I was brought but I was kind
And sometimes I get nervous
When I see an open door
Close your eyes
Clear your heart…
Cut the cord

Are we human?
Or are we dancer?
My sign is vital
My hands are cold
And I’m on my knees
Looking for the answer
Are we human?
Or are we dancer?

verder gaan met lezen…

Distributie vanuit de garage (Paul Young, Brad Cummings, Wayne Jacobsen)

Ongeveer anderhalf jaar geleden was Wayne Jacobsen in Nederland. Ik had veel boeken en artikelen van hem gelezen. Het was dan ook erg leuk om hem met een groepje mensen in een huiskamer te ontmoeten. Hij was toen erg enthousiast over een boek waar hij als editor en publisher aan meewerkte: ‘The Shack‘ van William P. Young.

Begin 2008 las ik dit boek. Ik vond het een mooi boek, sommige stukjes maakten me blij, anderen brachten me tot tranen of zetten me aan het denken. Voor mij is het geen levensveranderend boek geweest, maar ik ben blij met alle mensen voor wie dat het wel was en is.Zoekend naar achtergrondinformatie kwam ik stukje bij beetje meer te weten over de schrijver en over het proces van het uitgeven van het boek. Dat was voor mij minstens zo fascinerend als het boek zelf. verder gaan met lezen…

“The God we have been fed all of our lives, is simply not lovable”.

“His knowledge of you causes Him to explode with many of the same love songs you sing to him!”

Twee quotes uit het boek “The God’s honest truth”, waar ik twee maanden geleden in begon te lezen. Het boek heeft me enorm geraakt. verder gaan met lezen…

Bus 9 bracht mij vanaf Nijmegen Heyendaal bij de Hatertse Vennen. Het was al avond en ik besloot dan ook niet te ver meer te gaan wandelen. Vanaf de ingang liep ik naar een groot ven waar je ook mooi kon zitten. Ik vond een bankje en keek hoe de zon langzaam onder ging. Het uitzicht was schitterend. Mijn rugzak zat rustig naast me op de bank. Al mijmerend duurde het niet lang voordat ik bedacht dat dit een perfect moment was om mijn meegebrachte bakje koffie te nuttigen. Zo gedacht, zo gedaan.

Ik was nog niet halverwege toen ik opgeschrikt werd door een harde mannenstem. “Hierblijven, Victor!” “Aan de voet!”. Ik zag de man nog niet lopen, maar het lag voor de hand dat hij zijn hond aan het uitlaten was. Een halve minuut later klonk het weer: “Aan de voet, Hector! Aan de voet! Kom hier, Victor. Aan de voet!”. En niet lang daarna: “Hier blijven Victor! Aan de voet!”. Zo ging het maar door, en het duurde dan ook niet lang voordat ik medelijden kreeg. Vooral met de hond, maar ook met zijn baasje. verder gaan met lezen…